Prawa LGBT w Monako

Społeczność LGBT w Monako może napotkać prawne wyzwania, których nie doświadczają osoby nienależące do tej społeczności. Zarówno aktywność seksualna osób tej samej płci jest legalna w Monako. Jednakże pary tej samej płci i gospodarstwa domowe prowadzone przez pary tej samej płci nie są uprawnione do takiej samej ochrony prawnej, jaką mają pary małżeńskie różnych płci. 

W 2019 r. ILGA-Europe umieściła Monako na 45. miejscu wśród 49 krajów europejskich pod względem przepisów dotyczących praw osób LGBT, zauważając, że w kraju nie ma przepisów chroniących osoby LGBT przed dyskryminacją w zatrudnieniu lub w innych obszarach, nie uznaje się małżeństw osób tej samej płci i nie pozwala się osobom transpłciowym na zmianę płci. Pomimo tego braku ustawodawstwa, społeczeństwo Monako jednak tolerowało homoseksualizm i związki osób tej samej płci. Mowa nienawiści i nawoływanie do nienawiści ze względu na orientację seksualną jest bowiem prawnie zabronione.

Prawo dotyczące aktywności seksualnej osób tej samej płci

Aktywność seksualna osób tej samej płci jest w Monako legalna. Kary za akty homoseksualne zostały zniesione w 1793 r. z powodu przyjęcia francuskich przepisów.  Wiek przyzwolenia na aktywność seksualną wynosi 15 lat.

Uznawanie związków osób tej samej płci 

Monako nie uznaje małżeństw lub związków homoseksualnych równoważnych małżeństwu. Jednak od 27 czerwca 2020 r. Księstwo pozwoli parom tej samej płci na podpisanie umowy o wspólnym pożyciu (contrat de vie commune ), która przewiduje pewne ograniczone prawa i obowiązki. Więcej na ten temat znajdziecie tutaj.

Ustawa o wspólnym pożyciu została wprowadzona do parlamentu Monako w dniu 16 kwietnia 2018 r. Zgodnie z tą ustawą pary mieszkające razem tej samej płci i pary przeciwnej płci będą traktowane na równi z rodzeństwem w zakresie podatków od spadków. Umowa, która jest otwarta zarówno dla rodzeństwa, jak i rodziców i dzieci, zawiera także wyliczony zestaw praw własności i wzajemnych obowiązków. Umowa będzie podpisana przed notariuszem, a następnie rejestrowana w publicznym rejestrze. 

Adopcja i planowanie rodziny 

Pary tej samej płci nie mają prawa adoptować dzieci.

Ochrona przed dyskryminacją

Konstytucja Monako niezbyt wyraźnie zakazuje dyskryminacji ze względu na orientacje seksualną lub tożsamość płciową. Zapewnia ogólną ochronę praw obywatelskich, w tym równość wobec prawa, należyte postępowanie, prawa do prywatności, wolność wyznania i opinii.

Ustawa nr 1.299 z dnia 15 lipca 2005 r. O wolności wypowiedzi publicznej (Loi n ° 1.299 du 15 juillet 2005 sur la liberté d’expression publique) zabrania mowy nienawiści, nawoływania do nienawiści i przemocy oraz dyskryminacji kandydatów politycznych ze względu na ich płeć, niepełnosprawność, pochodzenie, orientację seksualną oraz ich rzeczywistą lub domniemaną przynależność do rasy, grupy etnicznej, narodu lub religii. Artykuł 234–2 kodeksu cywilnego, zmieniony Ustawą nr 1.435 z 8 listopada 2016 r. w sprawie zwalczania przestępczości technologicznej (Loi n° 1.435 du 8 novembre 2016 relative à la lutte contre la criminalité technologique), stanowi: 

Gdy są zaangażowani wobec osoby lub grupy osób ze względu na płeć, niepełnosprawność, pochodzenie, orientację seksualną, przynależność lub brak przynależności, prawdziwą lub domniemaną, w pochodzenie etniczne, naród lub rasę, członkostwo lub brak członkostwa, prawdziwe lub postrzegane, względem religii, groźby przewidziane w artykule 230 są karane pozbawieniem wolności od dwóch do pięciu lat, natomiast groźby przewidziane w artykułach 233 i 234 podlegają karze pozbawienia wolności od sześciu miesięcy do trzech lat.

W lipcu 2010 r. Sąd w Monako skazał mężczyznę na 5 dni więzienia i nakazał mu zapłatę grzywny w wysokości 5000 euro, po tym jak zastosował otwarcie homofobiczną retorykę przeciwko gejowi. 

W lipcu 2011 r. Parlament Monako przyjął ustawę o przeciwdziałaniu dyskryminacji i nękaniu, uzupełniająca ustawę z 2005 r. Głównymi artykułami dotyczącymi osób LGBT były:

  • art. 1, który zakazał dyskryminacji ze względu między innymi na „płeć, prawdziwą lub postrzeganą orientację seksualną, stan cywilny [i] sytuację rodzinną”,
  • art. 3, który zastosował ten zakaz w miejscu pracy zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, w kontaktach z administracją, w dostępie i dostawie towarów i usług, w relacjach rodzinnych, w dostęp do miejsc lub wydarzeń rekreacyjnych, kulturalnych lub publicznych,
  • art. 8 dyskryminacja w pracy nie może wystąpić w odniesieniu do warunków dostępu do pracy, warunków wynagrodzenia, środków dyscyplinarnych i warunków zwolnienia,
  • art. 10, który przewidywał pewne uzasadnione wyjątki, jeżeli warunki dotyczące płci oraz przekonań religijnych lub filozoficznych były zasadniczo nierozerwalnie związane (na przykład kościoły i inne wspólnoty religijne nadal mogły zwolnić lub odmówić zatrudnienia osoby na podstawie kategorii art. 1),
  • art. 40, który przewidywał kary w przypadku zniesławienia lub publicznej zniewagi związanej między innymi z prawdziwą lub rzekomą orientacją seksualną, oraz
  • art. 44, który przewidywał utworzenie programu szkolnego mającego na celu uwrażliwienie na rasizm i dyskryminacje.

Rada Rządu nie zatwierdziła jednak ustawy i zamiast tego zaproponowała nowy projekt w dniu 18 grudnia 2012 r. Nie zawierał on przepisów dotyczących dyskryminacji ze względu na orientację seksualną.

Ustawa nr 1.478 z dnia 12 listopada 2019 r. dotycząca zmian niektórych przepisów dotyczących kar (Loi n° 1.478 du 12 novembre 2019 portant modification de certaines dispositions relatives aux peines) zmieniła trzy artykuły monegaskiego Kodeksu cywilnego, aby uwzględnić termin „orientacja seksualna”. Mianowicie art. 238-1, który karze akty przemocy popełnione na podstawie orientacji seksualnej, które nie skutkowały „chorobą lub całkowitą niezdolnością do pracy”, pozbawieniem wolności od sześciu miesięcy do jednego roku, artykuł 239, który przewiduje dziesięcioletnie pozbawienie wolności dla osoby, która zaatakowała partnera (lub każdą osobę mieszkającą pod jednym dachem) ze względu na orientację seksualną, oraz artykuł 421, który przewiduje kary pięcioletnie w zawieszeniu lub inne środki przewidziane w artykule 29-4 dla tych, którzy bez powodu zaatakowali osobę lub grupę osób, w oparciu o ich orientację seksualną.

Służba wojskowa

Monako nie ma sił zbrojnych, ale istnieje Gwardia Narodowa . Francja, która jest odpowiedzialna za obronę kraju, zezwala na dostęp do wojska osobom homoseksualnym, lesbijskim, biseksualnym i transpłciowym.

Warunki życia w Monako

Większość Monegasków należy do Kościoła katolickiego, który tradycyjnie postrzega homoseksualizm jako oznaki niemoralności. Monako nie jest stowarzyszone z Unią Europejską, która wymaga od swoich członków przestrzegania niektórych praw LGBT, ale Monako i jego mieszkańcy mają silne relacje kulturalne i gospodarcze z Francją.

Społeczność LGBT w Monako wspiera niektóre przyjazne gejom placówki w samym kraju. W Monako nie ma żadnych oficjalnych barów, klubów ani wydarzeń dla gejów, podobnie jak w pobliskich francuskich miastach Marsylia, Nicea i Lyon .

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s