Historia Grand Prix Monako

Wyjątkowo dobrze znany, ten spektakularny „wyścig miejski”, który odbywa się w bardzo napiętej atmosferze, jest jednym z najbardziej testowych etapów Mistrzostw Świata Kierowców Formuły 1. Tysiące zmian biegów w labiryncie torów, najwolniejsze zakręty w Mistrzostwach Świata, najszybsza pomoc drogowa na świecie: Grand Prix Monako zapewnia mnóstwo emocji.

Trochę historii

Grand Prix Monako jest jednym z najstarszych i najbardziej prestiżowych wyścigów samochodowych. Odbywa się on na ulicach Księstwa Monako na miejskim torze zaprojektowanym w 1929 r. przez Antoniego Noghesa, syna Prezydenta Automobilklubu Monako, pod auspicjami księcia Monako Ludwika II . Projekt ten miał sprostać wyzwaniu zorganizowania wyścigu na małym terytorium Monako (w tym czasie około 1,5 km2) – warunku wymaganego przez Międzynarodową Komisję Sportową, aby Automobile Club w Monako został uznany na arenie międzynarodowej.
Antony Noghes, jako główny komisarz, został wytypowany do wyjazdu do Paryża, aby przedstawić kandydaturę Automobile Club w Monako. Niestety powrócił niepocieszony, panowie AIACR zauważyli, że chociaż Klub organizował wydarzenia sportowe, w rzeczywistości nie odbywały się one na terytorium Monako. Wówczas 35-letni Antony Noghes, którego poczucie własnej wartości zostało naruszone, właśnie z całą swoją młodzieńczą energią rzucił się na fantastyczne wyzwanie: stworzyć imprezę sportów motorowych na terytorium kraju, czyli w mieście.

Ale czy pomysł na tor w mieście był nieosiągalny?
Antony Noghes przez dwa lata rozważał zalety i wady realizacji projektu. W końcu postanowił powierzyć swój projekt jedynym osobom, od których wiedział, że uzyska stosowną i obiektywną opinię: Louis Chiron po stronie sportowej i Jacques Taffe po stronie technicznej.
Następnie przede wszystkim musiał przekonać Société des Bains de Mer, aby zaangażować się i zapewnić fundusze na ten konkurs. Jego administrator, René LEON, zdał sobie sprawę z korzyści, jakie może przynieść projekt, i zapewnił wymagane fundusze. Żaden kraj na świecie nie miałby takiego toru! Dziś ostatnia krzywa na torze znana jest jako „Virage Antony Noghes” po jej twórcy.

Sześć miesięcy później, 14 kwietnia 1929 r., książę Pierre zainaugurował honorowym okrążeniem po torze w Torpedo Voisin prowadzonym przez Charlesa Faroux, dyrektora wyścigu, 1. Grand Prix Monako. Na starcie wyścigu stanęło wówczas 16 samochodów: 8 Bugatti, 3 Alfa Romeo, 2 Maserati, 1 Licorne, 1 Mercedes SSK. Anglik, Frank Williams, który przybył za późno, aby wziąć udział w oficjalnych sesjach próbnych, zaryzykował w sobotę o świcie treningiem żbika, wprawiając całe Monako w poruszenie. Frank Williams wygrał Grand Prix w zielonym Bugatti 35 B w 3 godziny, 56 minut i 11 sekund, pokonując 100 okrążeń przy średniej prędkości 80,194 km/h.

Aż do wojny popularność wyścigu rosła z roku na rok i potwierdzała sukces. Wyścig nie odbywał się przez dziesięć lat podczas II wojny światowej i bezpośrednio po niej. W 1948 r. Monako ponownie zorganizowało Grand Prix, który w latach 50. rozbrzmiał imionami Fangio i Maurice Trintignant.

W latach 60. i 70. Jacky Stewart i Jean-Pierre Beltoise objęli pałeczkę, a następnie Alain Prost, Ayrton Senna i Ricardo Patrese w latach 80., a lata 90. przyniosły nadejście nieprzerwanego panowania Micheala Schumachera.

Mistrzowie Grand Prix Monako

  • Słynny Ayrton Senna wkroczył na scenę F1 z burzliwym występem w przesiąkniętym deszczem wyścigu w 1984 roku i jest rekordzistą pod względem większości zwycięstw w Monako z sześcioma, w tym pięcioma kolejnymi zwycięstwami w latach 1989-1993.
  • Graham Hill zdobył pięć ze swoich czternastu zwycięstw w F1 na ulicach Monako w latach 1963–1969.
  • Michael Schumacher odniósł także pięć zwycięstw w Księstwie w latach 1994-2001.
  • Alain Prost wygrał cztery razy w latach 80., podczas gdy Stirling Moss i Jackie Stewart wygrywali trzy razy w Monako.
  • Z obecnie ścigających się kierowców Lewis Hamilton miał trzy zwycięstwa w Monako, Sebastian Vettel dwukrotnie triumfował, a Kimi Raikkonen i Daniel Ricciardo wygrywali tu raz.

Dziś Grand Prix Monako wciąż kultywuje swoją tradycję, podobnie jak w 1928 roku: jego tor miejski nadal zachwyca 100 000 widzów telewizyjnych na całym świecie. Tor Monako wije się wokół Port Hercule, ulic Monte-Carlo i La Condamine, w szeregu ciasnych zakrętów otoczonych szynami ochronnymi: w przeciwieństwie do innych torów, nie ma luzu między torem a szynami, co wymaga obecności dźwigów w kilku miejscach, aby jak najszybciej usunąć uszkodzone samochody.  

Niestety w tym roku po raz pierwszy od 1954 r. ulice Monako nie będą przypominać dźwięku maszyn F1 po tym, jak Automobile Club de Monaco (ACM) ogłosił odwołanie tegorocznej Grand Prix Monako z powodu koronawirusa.

2 uwagi do wpisu “Historia Grand Prix Monako

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s